مجله چراغ قرمز » زنان

ایدز مهمترین عامل مرگ زنان است

مدیر — Thu, 11 Mar 2010 05:07:28 +0000

ایدز مهمترین عامل مرگ و بیماری زنان در سنین باروری در سراسر جهان است.

برنامه ایدز سازمان ملل UNAids در آغاز یک کنفرانس ۱۰ روزه در نیویورک، برنامه پنج ساله ای را برای پرداختن به مسائلی که زنان را در معرض خطر ابتلا به ایدز قرار می دهد، آغاز کرد.

این سازمان هشدار داد که با وجود آنکه حدود ۳۰ سال از آغاز همه گیری ایدز می گذرد، خدمات ارائه شده برای مبارزه با این بیماری به نیازهای خاص زنان و دختران پاسخ نداده است.

در جنوب صحرای جنوب آفریقا ۶۰ درصد افراد مبتلا به ایدز زنان هستند و زنان جوان سه برابر مردان جوان به ایدز مبتلا می شوند.

این برنامه که شامل بهبود شیوه جمع آوری داده ها و تحلیل نحوه تاثیرگذاری همه گیری ایدز بر زنان و همچنین تضمین اینکه مسئله خشونت علیه زنان در برنامه های پیشگیری از ایدز گنجانده شود، در کشورهای مختلف ارایه خواهد شد.

منبع : pezeshkan.org

پیرترین زن جهان با ۱۳۰ سال در گرجستان

مدیر — Thu, 11 Mar 2010 04:52:32 +0000

پیرترین زن جهان با یکصد و سی سال سن در گرجستان زندگی می کند.

به گزارش واحد مرکزی خبر به نقل ازشبکه تلویزیونی بی بی سی ، این پیرزن که انتیسا کاویچاوا نام دارد به گفته برخی از بستگانش پیرترین انسان روز کره زمین است.

شورنا کاویچا ، از نوادگان این پیرزن می گوید ، مادربزرگش با یکصد و سی سال سن ، یازده نوه بزرگسال دارد. سندی که در مورد سن این پیرزن وجود دارد گذرنامه ای است که تاریخ تولد او را سال ۱۸۸۰ نشان می دهد.

مقامات گرجستان امیدوارند که با ارائه این اسناد بتوانند نام وی را به عنوان پیرترین زن جهان در کتاب رکوردهای گینس به ثبت برسانند.

منبع : aryamehan.com

سرمقاله روزنامه رسالت در مورد دیدگاه زهرا رهنورد در خصوص نفی چندهمسری

مدیر — Wed, 10 Mar 2010 05:54:52 +0000

خانم زهرا رهنورد، قاعدتا توجه نداشته اند که توصیفشان از چندهمسری به امری «مالامال از ظلم و تبعیض و بی عدالتی»، مآلا بی حرمتی بزرگی به ساحت کتاب مقدس و شریعت مطهر اسلام است، چه اینکه توجه به این لازمه سخن، موجب فسق و خروج از دین می گردد.
ایشان برای رد قاطعانه چندهمسری چنین توضیح داده اند: «توجه کنید اینک زمان کمون اولیه نیست بلکه دنیای امروزی است، دنیای فردیت ها، دنیای عشق و محبت یک زن و یک مرد به یکدیگر، دنیای فرزندانی که به آغوش یک پدر و یک مادر نیازمندند و نه یک پدر و چندین مادر، راستی آیا لازم است برای ایجاد یک نظام هدونیستی لذت گرا قانون تدوین شود، پیشنهاد این است که لذت گرایان را به حال خود بگذارید! آنان کار خود را خوب بلدند. لازم نیست با هدف دلسوزی برای آنها کانون خانواده، این مهم ترین واحد تحقق جامعه ای سالم را منهدم و ویران کنید» (جرس).
چند نکته انتقادی راجع به این توضیحات:
۱٫اجتهاد در مقابل نص، واضح البطلان است. جایی که خداوند عالمیان، به عنوان خالق بشر و عالم به تمام مصالح و مفاسد او، حکم صریح به جواز تعدد زوجات می دهد، چه جایی برای استدلال و استنباط می ماند؟! مگر آنکه یک حکم یقینی و قطعی عقلی با نص شرعی معارضه پیدا کند که قطعا حکم عقلی مقدم می شود، اما در هیچ موردی، نص قرآن کریم با حکم قطعی عقلی تعارض نیافته است. آنچه خانم زهرا رهنورد ذکر کرده اند قطعا حکم قطعی عقل نیست.
۲٫توضیحات خانم رهنورد، استناد به گرایشات انسان امروز است. اولا این گرایشات، مثلا گرایش به فردیت individuality() ریشه در عقلانیت منطقی ندارند تا در برابر نص قرآن قابل استناد باشند، بلکه عمدتا نسبشان به اومانیسم و عقلانیت ابزاری بازمی گردد. عشق های امروزین نیز به سمت الگو گرفتن از رمانتیسیسم و روشنگری عاطفی سوق یافته اند. ثانیا عواقب شوم بسیاری از گرایشات انسان مدرن، بارها و بارها توسط اندیشمندان مختلف گوشزد شده است که نشان می دهد دوری از دین اصیل به بهانه اوهام و استحسانات بی اصل و اساس، مشکلات انسان را حل نمی کند، بلکه بر مشکلات صدچندان می افزاید. بنگرید به آمار بسیار بالای طلاق در ایالات متحده، فروپاشی خانواده و شکل گیری همجنس بازی، کودک آزاری و …
۳٫لطیفه ای در پیشنهاد خانم رهنورد وجود دارد. آیا به حال خود گذاردن لذت گرایان که کار خود را نیز خوب بلدند، موجب نمی شود چندهمسری ها به اعمال نامشروع بدل شود و چون آنان کار خود را خوب بلدند، از طریق مخفی کاری و عدم صداقت با همسرانشان، به لذت گرایی وسیع بپردازند (بسیار بیش از چهار رابطه)؟ آنگاه باید دید «دنیای فردیت ها، دنیای عشق و محبت یک زن و یک مرد به یکدیگر، دنیای فرزندانی که به آغوش یک پدر و یک مادر نیازمندند و نه یک پدر و چندین مادر» چگونه شکل می گیرد؟ آیا چنین دنیایی جای خود را به دنیای عشق ورزی های دروغین و تظاهری نمی دهد، عشق ورزی هایی که در پس آنها، روابط ناپاک بسیاری نهفته است چه از سوی زن و چه از سوی مرد؟ …
منبع : روزنامه رسالت

پلیس زن افغانستان/ عکس

مدیر — Wed, 10 Mar 2010 05:39:52 +0000

تصویر یک پلیس زن در کشور افغانستان درحین برگزاری مراسمی به مناسبت روز بین‌المللی زنان

منبع : خبر آنلاین

قانونی که به نفع زنان باشد تصویب می کنیم

مدیر — Tue, 09 Mar 2010 08:17:21 +0000

رئیس فراکسیون زنان مجلس شورای اسلامی گفت: لایحه ای با عنوان حمایت از خانواده در مجلس مطرح شده است که این لایحه هم اکنون در کمیسیون حقوقی و قضایی مجلس در دست بررسی است.

طیبه صفایی در همایشی که به مناسبت روز جهانی مقام زن در دانشگاه الزهرا برگزار شد در پاسخ به سوال یکی از دانشجویان درباره تصویب قانون چند همسری اظهار داشت: هیچ قانونی درباره چند همسری در مجلس شورای اسلامی تصویب نشده است.

وی با بیان اینکه لایحه حمایت از خانواده باید به صحن علنی بیاید افزود: پیش از تصویب، از کل حقوق دانان و کارشناسان درباره این لایحه نظرخواهی شده است و مطمئن باشید قانونی به تصویب می رسد که به نفع زنان خواهد بود.

فاطمه آلیا دیگر نماینده مجلس شورای اسلامی نیز در این جلسه در پاسخ به این سوال که چرا با کاهش زمان کار می خواهید زنان را به خانه ها برگردانید گفت: این پیشنهاد بر اساس درخواست زنان شاغل برای افزایش مدت شیردهی گرفته شد.

وی با بیان اینکه بهره وری زنانی که در دوران شیردهی هستند در محیط کار پایین می آید تصریح کرد: برای ایجاد آرامش در این زنان و محیط کار معتقدیم باید امتیازاتی به زنان تعلق بگیرد.

آلیا گفت: ما برابری جنسیتی را قبول نداریم و معتقدیم در بعضی مواقع باید تبعیض مثبت به نفع زنان قائل شویم زیرا عدالت چیزی فراتر از برابری است.

منبع : واحد مرکزی خبر

هشت مارس، روز من نیست

مدیر — Tue, 09 Mar 2010 07:08:45 +0000

تیتر تحریک آمیز است. می‌دانم. اما این احساس واقعی من است در طی دو سه سال اخیر. هشت مارس، هر چند که روز جهانی زن نامیده شده باشد، روز من نیست چون در کشوری که من در آن زندگی می‌کنم روزی است که در آن بیشتر از هر روز دیگری به من به عنوان زن محجبه توهین می‌شود.

تلویزیون فرانسه را که در این روز و روزهای نزدیک به آن روشن می‌کنی یا مطبوعات را که ورق می‌زنی هر از چندگاهی کسانی را پیدا می‌کنی که از حقوق و احترام به زن حرف می‌زنند و در این گذار هم یکی بر سر زن محجبه می‌کوبند. در این روز بیشتر از هر روز دیگری به ما یادآوری می‌شود که خودباخته‌ایم و مطیع، که نمی‌توانیم بفهمیم که حجاب اسارت است و مدرنیته چیز دیگری می‌خواهد و بنابراین باید نجاتمان داد و آگاهمان کرد.

جالب اینجاست که اکثر اینهایی که مشغول گفتن این حرف‌هایند چند دقیقه قبلش معمولا ابراز خوشحالی و رضایت کرده‌اند که زن امروزی خودش سرنوشتش را بدست می‌گیرد و هر چه می‌کند انتخاب خودش است: دوست دارد زود باردار شود، دیر باردار شود، اصلا باردار نشود، جنینش را سقط کند، بچه اش را ده ساعت در روز به پرستار بسپارد و خودش کار کند و خیلی چیزهای دیگر که همه دستاوردهای ارزشمند و قابل احترامی هستند، چون تصمیماتی هستند که در کمال هوشیاری و توسط زنی بالغ و عاقل گرفته شده اند.

اما همین که نوبت ما می‌شود که تصمیم گرفته‌ایم خودمان را بپوشانیم، ما هم در کمال هوشیاری و با استقلال فکری، می‌شویم خودباخته و مطیع و سزاوار انواع و اقسام توهین. آنقدر سزاوار توهین که خانم سگولن روایال به خودش اجازه دهد برای تبلیغات ریاست جمهوریش زن محجبه را هم ردیف زنان کتک خورده و تجاوز شده و ختنه شده بداند و لازم بداند که برای ما مبارزه کند تا ما را نجات دهد. آنقدر که زنان و مردان «مدرن» فرانسوی در روز هشت مارس راهپیمایی راه بیاندازند و برسر مردان حجاب کنند و آنان را با سری افکنده پشت سر زنانی زیبا و دلربا و «آزاد»، روان کنند و هدف و پیامشان را اینطور اعلام کنند حجاب مایه شرمساری و ابزار تحقیر زن است و باید با آن جنگید.

خیلی جالب است که در کشوری مثل فرانسه همه این حق را دارند که بر سرنوشت خود مسلط باشند و برای آینده خود تصمیم بگیرند و آزادی انتخاب از ارزشهای اجتماعی محسوب می‌شود، اما همین که کسانی پیدا شوند که نخواهند مطابق هنجارهای جامعه رفتار کنند می‌شوند خودباخته و شایسته تحقیر و توهین.

ما خودباخته و مطیع نیستیم. ما انتخاب کرده ایم که اسیر و مطیع استبداد مد و زیبایی و دلربایی و سکسی بودن و دیگر نقش‌های از پیش تعیین شده و ارزشمند شناخته شده دنیای مدرن برای زن نباشیم.

من معتقدم که زن محجبه باید از خودش راجع به لزوم حجاب سوال بپرسد، به دلیل‌های مفید بودن آن یا نظرهای مخالف فکر کند، در دفاع از حجابش یک سری حرف نخ نما را تحویل بقیه ندهد و بداند که همه چیز در مورد لزوم حجاب گفته نشده و اگر در عصر و جامعه کنونی حجاب لازم است بیاندیشد و خلاقیتش را به کار گیرد و برایش دلیل امروزی بیاورد، اما اصلا گیریم که ما هیچ استدلالی برای حجابمان نداشته باشیم و فقط بگوییم اینطور راحت ترم و دلم می خواهد اینطور لباس بپوشم. چرا آن که با چهل سانتی متر لباس بیرون می آید و دلیلش این است که اینطوری راحت‌تر است و دلش می‌خواهد اینطور لباس بپوشد دلیل محترمی دارد و آزاد است و باید به او و انتخابش احترام گذاشت، اما ما نه؟ چرا باید آماج بی احترامی های کلامی و غیرکلامی شما قرار بگیریم؟ چرا نمی‌خواهید بپذیرید که کسانی وجود دارند که درس خوانده‌اند، کار می‌کنند، می‌اندیشند، اما اندیشه‌هایشان در تضاد با اندیشه‌های شماست و چیزی را که شما ارزش می‌دانید ارزشمند نمی‌دانند؟ چرا نظر مخالف همیشه محترم است و طبیعی است که وجود داشته باشد اما به ما که می‌رسد نه؟

هیچ انسانی به خاطر تصمیمی که برای زندگیش می‌گیرد و با آن به کسی آزاری نمی‌رساند مستحق تحقیر شدن و آزار دیدن نیست. همه به اندازه هم حق تصمیم گیری برای زندگیشان را دارند و هیچ کس حق ندارد به انتخاب فردی زن، چه با حجاب چه بی حجاب کوچکترین توهینی بکند.

من همانقدر که این دست رفتارهای زنان و مردان «««مدرن و آزادی خواه»»»فرانسوی را نادرست و توهین آمیز می دانم، رفتار کسانی را هم که به زور می‌خواهند سر زنان ودختران حجاب کنند نادرست و توهین آمیز می‌دانم.

یکی از دلایلی کسانی که حجاب را نشانه مطیع بودن می‌دانند هم همین اجباری است که در فرانسه تعداد معدودی پدران و برادران و همسران زنان عرب اعمال می‌کنند یا در ایران اجرا می‌شود.

این اجبارها توهین به زن، چه محجبه و چه بی حجاب است. من به عنوان کسی که حجاب را برای زندگیش مفید می‌داند احساس شرم می‌کنم وقتی می‌بینم چیزی که برایم تا این اندازه محترم است دستمایه آزار و اذیت و توهین به عده‌ای دیگر می‌شود. هر دو دسته این رفتارها، چه وادار کردن زن به برداشتن حجاب چه به گذاشتن آن از راه توهین های کلامی یا غیرکلامی، قدرت انتخاب و تصمیم گیری زن را نادیده می‌گیرد.

هر قدر تو فهم و شعور و درک برای انتخاب راه زندگیت را داری من هم دارم و به هیچ عنوان نمی‌توانی ادعا کنی راهی که تو برای سعادتمند شدن من اجبار می‌کنی بهترین راه است. اجبار هیچ وقت سعادت آور نیست. خنده دار است که زن را مجبور به کاری می‌کنند که مایل نیست در حالی که یکی فریاد «آزادی انتخاب»اش گوش فلک را کر کرده و دیگری لااکره فی الدین را در هر آیت الکرسی می‌خواند و می‌داند حضرت رسول یا حضرت علی هیچگاه زنان را مجبور به رعایت حجاب نکردند و با زنان غیرمحجبه برخورد نادرست نداشتند و ایشان را از هیچ حقی محروم نکردند. به زور نه می‌شود زن را مدرن کرد نه می‌شود او را به بهشت فرستاد.

اجبار هیچ وقت نتیجه نداده و شکر خدا باز ثابت شد که نتیجه نمی‌دهد و همه دارند می بینند چطور علیرغم همه سخت گیری‌ها و گفتمان‌های مخالف و تحقیرآمیز، تعداد زنان محجبه در فرانسه دارد سال به سال افزایش می‌یابد (به گفته خود سگولن روایال هر دو ساعت یک زن در فرانسه محجبه می شود) و داد خیلی ها را در می آورد و از آن طرف در ایران چطور سال به سال کمتر می شود و آرایشها و رنگ زدنهای حیرت آور به صورت زیادتر. به جای اینکه به زن به انواع مختلف بدلیل حجاب یا بی حجابیش حمله کنید بروید فکر کنید ببینید چرا این طور شده است.

می دانم که زنان و مردان زیادی هستند که برای از بین بردن قوانین و سنت‌های تبعیض آمیز علیه زنان مبارزه می کنند و هشت مارس را گرامی می دارند. هر چند که زحمت و مبارزه‌شان را ارج می نهم و گاهی هم با آنها هم عقیده ام اما به نظر من همانقدر که قوانین تبعیض آمیزی مانند لازم بودن اجازه شوهر برای خروج از کشور و نظیر آن، زن را صغیر و ناتوان از تصمیم گیری می‌پندارد، گفتمانی که زن محجبه را خودباخته و مطیع می‌داند و لزوم نجات دادنشان را یادآوری می‌کند هم زن را صغیر و ناتوان از تصمیم گیری فرض می‌کند. و من نمی‌توانم روزی را که در آن مدام به من یادآوری می‌شود قابلیت درست فکر کردن و تصمیم گیری برای زندگی و نحوه لباس پوشیدنم را ندارم را روز خودم بدانم، هر چند اسمش روز جهانی زن باشد.

درست است که در فرانسه کسی به زور روسری را از سر ما نمی‌کشد و ما را به خاطر آن به بازداشتگاه نمی‌فرستد اما مطمئن باشید در جامعه‌ای که احترام به دیگری در آن موج می‌زند این نوع بی احترامی‌ها آدم را به شدت رنج می‌‌دهد، می‌خواهد نگاهی تحقیرآمیز باشد، می‌خواهد محرومیت از تحصیل.

هشت مارس روز من نیست اما کما فی السابق به همه کسانی که روز آنها هست و حجاب و تفکر من و ما را مستحق توهین نمی‌دانند مبارک!

منبع : مردمک

دنیای سکوت ( هلن کلر )

مدیر — Tue, 09 Mar 2010 06:46:01 +0000

داستان زندگی هلن کلر، داستان زندگی کودکی است که در سن ۱۸ ماهگی ناگهان ارتباطش با دنیای بیرون قطع شد. اما او چنان محکم و آرام در برابر ناملایمات پیش رفت که توانست نبرد موفقیت آمیزی برای ورود دوباره خود به همان دنیا را داشته باشد.
کودکی را کم کم سپری نمود و به بانویی بسیار باهوش و حساس تبدیل شد که قادر به نوشتن و صحبت کردن بود و به طور خستگی ناپذیری برای بهبود حال دیگران تلاش می نمود.

کودکی

در ۲۷ ژوئن ۱۸۸۰ در «توسکامبیا آلاباما» متولد شد.هلن کلر موقع تولد ، نوزادی سالم و تندرست بود. یک سال ونیم هم ؛ درست مثل بقیه بچه های سالم ؛ هم می دید و هم می شنید در اثر ابتلا به بیماری منیژیت بینایی و شنوایی خود را از دست داد و ارتباطش با دنیای بیرون قطع شد. . طبعا چنین موجودی ، نه قابل تربیت بود و نه قادر به یادگیری . تعلیم و تربیت در او بی تاثیر بود . از هر چیزی که بدش می آمد ، سعی می کرد نابودش کند. غذا خوردنش هم تماشایی بود : دو دستی به بشقاب حمله می کرد و به زور همه انگشتانش را با غذا به دهان می برد !! اگر کسی سعی می کرد چیزی به او یادبدهد، با مقاومت شدید او روبرو می شد . هلن به محض مواجه شدن با کسی که می خواست تادیبش کند ؛ خود رابه زمین می انداخت و از حنجره ش اصوات گوشخراشی خارج می کرد که غیر قابل تحمل بود. بزرگترین حربه ا ش هم این بود که سرش را به شدت به زمین می کوبید و همه رابه ستوه می آورد !! وقتی کار به اینجا می رسید ، اورا به حال خود رها می کردند تا هر کاری که دلش می خواست انجام بدهد.

تحصیلات

زندگی واقعی او در یک روز از ماه مارس سال ۱۸۸۷ وقتی که تقریباً ۶ ساله بود، آغاز شد. او از این روز به عنوان مهم‌ترین روزی که در زندگی به خاطر دارد، یاد می‌کند. روزی که «آنی سالیوان» که در آن زمان ۲۱ سال داشت، به عنوان معلم وارد زندگیش شد. آنی سابقهٔ تدریس در مدرسه «پرکینز» نابینایان را داشت.
والدین درمانده هلن ؛ او رابه مدرسه نابینایان « پرکینز » در ایالت بوستون بردند و تقاضا کردند که برای او یک معلم خصوصی بگیرند .( و البته تمام هزینه سنگینش را هم تقبل کردند )
تا اینجا همه چیز ناامید کننده بود ؛ اما با پیدا شدن خانم سالیوان همه چیز تغییرکرد و انگار تمام درهای نیکی و خیر و صلاح به روی هلن باز شدند .روزی که خانم سالیوان تعلیم و تربیت هلن را عهده دار شد ، بیست سال بیشتر نداشت . این دختر بیست ساله ، خودش هم سرگذشت جالبی داشت . ده ساله بود که به اتفاق برادرش به یتیم خانه « نیو کنزبری » در ایالت ماساچوست سپرده شد . چون در آن روزها یتیم خانه با کمبود جا مواجه بود ، به ناچار آنها را در اتاق مردگان جا ی دادند ! یعنی اتاقی که یتیم های مرده را قبل از انتقال به گورستان در آنجا قرار می دادند.

برادر او همیشه مریض بود و بیش از شش ماه در یتیم خانه دوام نیاورد و از دنیا رفت. آنی هم در چهارده سالگی نابینا شد و او را به مدرسه نابینایان پرکینز ( همان مدرسه ای که بعدها هلن کلر هم به آنجا سپرده شد ) اعزام شد تا الفبای نابینایان را یاد بگیرد. ولی خوشبختانه بر اثر یک عمل جراحی موفق ، تا حدود زیادی بیناییش را بدست آورد ؛ بطوریکه قادر به مطالعه و انجام امور روزمره شد و تا پنجاه سال بعد ( چند روز قبل از مرگش ) هم بیناییش حفظ شد. آنی با فشار دادن علاماتی بر کف دست هلن با او ارتباط برقرار می‌کرد و از این راه برای آموزش به او استفاده می‌نمود. هلن با این روش قادر به برقراری ارتباط با اطرافیان خود شد. آنی و هلن از زمان آشنایی تا زمانی که آنی در سال ۱۹۳۶ چشم از جهان فرو بست، در کنار یکدیگر بودند هلن حتی وقتی که دخترک کوچکی بود بسیار مشتاق ورود به دانشگاه بود. او سرانجام در سال ۱۹۰۰ به دانشگاه «رادکلیف» وارد شد و به کمک آنی که سخنرانی‌ها را در کف دست او می‌نوشت، توانست در سال ۱۹۰۴ فارغ التحصیل شود. در این مدت او توانست با فشار دادن انگشت بر گلوی آنی و تقلید ارتعاشات صوتی او صحبت کردن را بیاموزد. بنابراین او اولین فرد نابینا- ناشنوایی بود که از دانشگاه فارغ التحصیل شد.

نویسندگی

هلن کلر زنی نابینا بود. اما در طول زندگیش بیشتر از صد برابر یک آدم معمولی در زمینه های مختلف کتاب خوانده بود. او از زمانی که در دانشگاه «رادکلیف» دانشجو بود، نگارش را آغاز کرد و این حرفه را ۵۰ سال ادامه داد. علاوه بر «زندگی من»، ۱۱ کتاب‌ و مقالات بیشماری در زمینه نابینایی، ناشنوایی، مسائل اجتماعی و حقوق زنان به رشته تحریر در آورده ‌است.

فعالیت‌های اجتماعی

هلن کلر هرگز نیاز نابینایان و نابینا- ناشنوایان دیگر را از نظر دور نمی‌کرد. او از دوستان دکتر «پیتر سالمون»، مدیر اجرایی خدمات هلن کلر برای نابینایان بود و او را در تأسیس مرکزی یاری نمود که به عنوان مرکز ملی هلن کلر برای جوانان و بزرگسالان نابینا- ناشنوا نام گرفت وجود یک بانوی کر و لال که علیرغم تمام این مشکلات صحنه زندگی و مبارزه را ترک نکرده ، ناامید منزوی و گوشه نشین نشده برای مردم جالب و حتی اعجاب انگیز بود ؛ وقتی قرار شد از زندگی او فیلمی تهیه شود ، خود اجرای نقش اول ( نقش هلن کلر ) را به عهده گرفت و زندگی پر ماجرای خود را بازسازی کرد.

هلن کلر ناشنوا بود اما بیشتر از خیلی از افراد سالم موزیک گوش می کرد و لذت می برد !!
کلر نه سال هم لال بود ، اما در زندگینامه ا ش می خوانیم که در تمام ایالات متحده و سرتاسر قاره اروپا سخنرانی کرده است !!!.هلن کلر عضو حزب سوسیالیست آمریکا بود و در چندین انتخابات پیاپی از نامزدی یوجین دبس، چهره‌ی معروف کمونیست و سوسیالیست، حمایت می‌کرد. او در زمینه‌ی حقوق زنان نیز فعال بود و از کنترل بارداری و حق رای برای زنان حمایت می‌کرد. او در ضمن عضو اتحادیه‌ی کارگری چپ “کارگران صنعتی جهان” بود و در مطلبی به نام “چرا به کارگران صنعتی جهان پیوستم” توضیح می‌دهد که چطور تحت تأثیر اعتصاب لارنس به عضویت این اتحادیه در آمده است. هلن کلر از طرفداران انقلاب روسیه بود و در مطالبی چون “به روسیه‌ی شوروی کمک کنید” و “روح لنین” به این قضیه می‌پردازد.« مارک تواین » نویسنده بزرگ و شوخ طبع آمریکایی که آثارش طرفداران بیشماری دارد ، در یکی از آثارش نوشت : « جالب ترین شخصیت های قرن نوزدهم ، به نظر من دو نفر بودند ؛ ناپلئون بناپارت و هلن کلر ».
جالب است بدانید که مارک تواین وقتی این جملات را عنوان کرد که هلن کلر فقط پانزده سال داشت و هنوز دارای معروفیت نبود. به عبارت دیگر ، مارک تواین با تیزهوشی خاص خود فهمیده بود که این خانم بالاخره یکی از جالب ترین و اعجاب انگیزترین زنان قرن بیستم خواهد شد. منتهی چون این زن در اواخر قرن نوزدهم بدنیا آمده بود ، تواین او را با لحن طنزآمیز خودش از شخصیت های قرن نوزدهم به حساب آورده بود ؛ شاید به این دلیل که او را هم ردیف ناپلئون قرار بدهد ! یا شاید هم خواسته بود در مقابل ناپلئون که مردی اهل جنگ و کشتار بود ، زنی راقرار بدهد که جز صلح و زیبایی ، هدفی را دنبال نمی کرد!!!

مرگ

در سال ۱۹۳۶، هلن کلر به «کانکتیکات وستپورت» رفت و تا پایان عمر در آن‌جا ساکن بود. او درژوئن ۱۹۶۸ در سن ۸۷ سالگی درگذشت.
در مراسم تدفین او سناتور «لیستر هیل» درباره او چنین گفت:
«او زنده خواهد ماند و یکی از چند نام جاویدانی است که متولد شده اند اما نه برای مردن. روح او برای همیشه باقی می ماند و نسلها می توانند داستان های بسیاری را از زنی روایت کنند و بخوانند که به جهانیان نشان داد هیچ مرزی برای شجاعت و ایمان وجود ندارد.»

گفته هایی از هلن کلر

هلن کلر در وصف و گرامیداشت یاد معلم خود چنین سروده است :
به عمق نومیدی رسیده بودم و تاریکی چتر خود
بر همه چیز کشیده بود که عشق از راه رسید و
روح مرا رهایی بخشید.
فرسوده بودم و خود را به دیوار زندانم می کوبیدم.
حیاتم تهی از گذشته و عاری از آینده بود و مرگ
موهبتی بود که مشتاقانه خواهانش بودم.
اما کلامی کوچک از انگشتان دیگری ریسمانی شد
در دستانم، به آن ورطه پوچی پیوند خورد و قلبم با شور زندگی شعله ور شد.
معنای تاریکی را نمی دانم، اما آموختم که چگونه بر آن غلبه کنم.
«نابینا بودن یعنی جداشدن از اشیاء، ناشنوا بودن یعنی جدایی از انسان‌ها» از کتاب زندگی من
«امکان ندارد در سراسر دنیا ، و در تمام طول تاریخ ، کودکی را شادتر و ذوق زده تر از من، در آن روزی بیابید که برای اولین بار توانستم حرف بزنم. آن روز در رختخواب نشسته بودم. نزدیکی‌های غروب بود که این معجزه اتفاق افتاد. از شادی در پوست نمی‌گنجیدم. حالتم شبیه به‌ حالت پرنده‌ای بود که تازه پر درآورده و دلش می‌خواهد به‌دنبال آفتاب پر بکشد، و از شدت شادی سردرگم شده‌است و نمی‌داند روی کدام شاخه بنشیند».
«من در آرزوی انجام خدمتی بزرگ و پرشکوه زندگی میکنم، اما مبرم‌ترین وظیفه من انجام خدمات کوچکی است که در کسوتی بزرگ و شکوهمند ظاهر شوند.»
«هنگامی که دری از خوشبختی به روی ما بسته میشود ، دری دیگر باز می شود ولی ما اغلب چنان به دربسته چشم می دوزیم که درهای باز را نمی بینیم»

منبع : راسخون

روز جهانی زن مبارک

مدیر — Mon, 08 Mar 2010 08:37:10 +0000

خلاصه ای از تاریخچه روز جهانی زن

در هشتم مارس ۱۸۵۷، زنان کارگر کارگاه‌های پارچه‌بافی و لباس‌دوزی در نیویورک آمریکا به خیابان‌ها ریختند و خواهان افزایش دست‌مزد، کاهش ساعات کار و بهبود شرایط بسیار نامناسب کار شدند. این تظاهرات با حمله پلیس و کتک‌زدن زنان برهم خورد.

سال ۱۹۰۷ در دوره‌ای که مبارزات زنان برای تأمین حقوق سیاسی و اجتماعی اوج گرفته بود، به مناسبت پنجاه‌مین سال‌گشت تظاهرات نیویورک در هشتم مارس، زنان دست به تظاهرات زدند.

ایده انتخاب روزی از سال به‌عنوان «روز زن» نخستین بار در جریان مبارزه زنان نیویورک با شعار «حق رای برای زنان» مطرح شد. دو هزار زن تظاهر کننده در ۲۳ فوریه ۱۹۰۹ پیشنهاد کردند که هر سال در روز یک‌شنبه آخر فوریه، یک تظاهرات سراسری در آمریکا به مناسبت «روز زن» برگزار شود.

در سال ۱۹۱۰، «دومین کنفرانس زنان سوسیالیست» که کلارا زتکین از رهبران آن بود، به مسئله تعیین «روز بین‌المللی زن» پرداخت. زنان سوسیالیست اتریشی قبلا روز «اول ماه مه» را پیشنهاد کرده بودند.

اما اول ماه مه، جایگاه و مفهومی داشت که می‌توانست اهمیت و جایگاه مبارزه مشخص بر سر مسئله زن را تحت‌الشعاع قرار دهد. زنان سوسیالیست آلمان، روز ۱۹ مارس را پیشنهاد کردند.

مناسبت این روز، مبارزات انقلابی در سال ۱۸۴۸ علیه رژیم پادشاهی پروس بود که به عقب‌نشینی لفظی حکومت در نوزدهم مارس همان سال، منجمله در مورد مطالبات زنان، انجامید.

«دومین کنفرانس زنان سوسیالیست» تاریخ برگزاری نخستین مراسم «روز زن» را ۱۹ مارس ۱۹۱۱ تعیین کرد. تصمیم‌گیری قطعی برای تعیین «روز جهانی زن» به بعد موکول شد.

بعد از انتشار قطعنامه کنفرانس در مورد تعیین «روز جهانی زن»، انترناسیونال دوم از این تصمیم حمایت کرد، و نخستین تشکیلاتی بود که این روز را به رسمیت شناخت.

مارس ۱۹۱۱ خیابان‌های آلمان، اتریش، سوئیس و دانمارک با مارش زنان به لرزه در آمد. شمار زنان تظاهر کننده در اتریش به ۳۰ هزار نفر می‌رسید. نیروهای پلیس به تظاهرات حمله بردند و به زدن زنان پرداختند و گروهی را دستگیر کردند.

سال ۱۹۱۳ “دبیرخانه بین المللی زنان” (یکی از نهادهای انترناسیونال سوسیالیستی دوم)، هشتم مارس را با خاطره مبارزه زنان کارگر در آمریکا، به‌عنوان «روز جهانی زن» انتخاب کرد.

در همان سال، زنان زحمتکش و زنان روشنفکر انقلابی در روسیه تزاری و در سراسر اروپا، مراسم «۸ مارس» را بشکل تظاهرات و میتینگ برگزار کردند.

در سال ۱۹۷۵ سازمان ملل هشتم مارس را به‌عنوان «روز جهانی زن» برسمیت شناخته شد.

منبع : ایرانین مالزی

تلاش برای بهبود وضعیت زنان در جهان یک رسالت همگانی است

مدیر — Sun, 07 Mar 2010 08:43:19 +0000

دبیرکل سازمان ملل متحد در پیامی به مناسبت روز بین المللی زن، ۸ مارس ۲۰۱۰ برابر با ۱۷ اسفند گفت: مردم هنگامی بازنده اند که زنان از فرصت برای بهبود وضعیت خود و جوامعشان محروم شده اند.

به نقل از مرکز اطلاعات سازمان ملل متحد، بان کی مون گفت: توانمند سازی زنان اصول رسالت جهانی سازمان ملل در دستیابی به حقوق برابر و منزلت برای همه و از موارد اساسی حقوق بشر محسوب می شود و بخشی از هویت فعلی سازمان است.

وی افزود: تمامی اهداف ما از جمله صلح، امنیت، توسعه پایدار تا هنگامی که زنان و دختران از فقر و بی عدالتی رهایی نیابند، در معرض خطر قرار دارند. پانزده سال پیش در چهارمین کنفرانس جهانی درباره زنان، دولت ها متعهد شدند برابری، توسعه و صلح برای تمامی زنان در همه جا را ارتقا بخشند. اعلامیه پکن به عنوان نقطه عطف، تاثیری عمیق و گسترده داشت. سیاست گذاری را هدایت کرده و الهام بخش قوانین ملی جدید شد. پیامی روشن به زنان و دختران در سراسر جهان فرستاد مبنی براینکه برابری و فرصت از حقوق محروم نشدنی آنان است.

دبیر کل در ادامه افزود: اینک بیشتردختران به ویژه در سطح ابتدایی از آموزش بهره مند می شوند، و زنان بیشتری در حال حاضر احتمال دارد به اداره کسب و کار یا شرکت در دولت مشغول باشند. کشورهای بیشتری قوانینی وضع کرده اند که از بهداشت باروری و جنسی حمایت می کند و برابری جنسیتی را ارتقا می دهد. با این همه، اقدامات بسیاری باقی مانده است. مرگ و میر مادران به گونه ای غیرقابل پذیرش بالا باقی مانده، زنان بسیار اندکی به تنظیم خانواده دسترسی دارند، و خشونت علیه زنان به عنوان عاملی برای شرمندگی جهانی باقی مانده است. به ویژه، خشونت جنسی در هنگام نبرد همه گیر شده است. سال گذشته، شورای امنیت دو قطعنامه محکم درباره این موضوع صادر کرد و اینجانب اخیرا نماینده ویژه ای منصوب کرده ام تا جامعه بین المللی را علیه این جرایم بسیج کند. نهضت من درباره “اتحاد برای پایان خشونت علیه زنان” و شبکه رهبران مردمی کوشند تا تلاش های مدافعانه جهانی ما را گسترش دهند.

بان کی مون در ادامه خاطر نشان کرد: یک درس کلیدی یک دهه و نیم گذشته، اهمیت رویارویی با تبعیض و بی عدالتی گسترده تر است. کلیشه سازی جنسیت و تبعیض در تمامی فرهنگ ها و جوامع متعارف باقی مانده است. ازدواج زودهنگام و اجباری، آنچه “قتل ناموسی” نامیده می شود، سوء استفاده جنسی و قاچاق زنان جوان و دختران به گونه ای اضطراب آور رایج و در برخی نواحی رو به افزایش است. چنانچه از ذره بین فقر بنگریم، یا در هنگام بلایا، می بینیم که زنان هنوز بیشترین بار را بر دوش دارند.

این مقام افزود: درس دیگر این است که سازمان ملل باید سرمشقی هدایتگر باشد. با تاکید بر اینکه زنان در صلح و امنیت محوریت دارند، ما بر آنیم تا زنان نظامی و افسران پلیس بیشتری را درعملیات حفظ صلح به صف درآوریم. ما بیشتر از هر زمان دیگر در تاریخ زنان را در رده های بالا در استخدام سازمان ملل متحد داریم، و امیدواریم به زودی نهاد مرکب پویایی در نظام ملل متحد داشته باشیم که برنامه ریزی منسجم تر و صدایی قوی تر برای برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان ارائه دهد. اینجانب مجمع عمومی را ترغیب می کنم تا این نهاد جدید را بدون تاخیر به وجود آورد.

دبیر کل سازمان ملل متحد در پایان خطار نشان کرد: اعلامیه پکن، امروز به همان اندازه زمان تصویب آن مناسب بر جا مانده است. دستیابی به برابری جنسیتی و توانمند سازی زنان یعنی سومین آرمان توسعه هزاره، محور سایر آرمان ها است. تمامی ما هنگامی بازنده هستیم که زنان از فرصت برای بهبود وضعیت خود و جوامعشان محروم شده اند. در این روز بین المللی زنان، اجازه دهید با دیدی انتقادی به دستاوردهای ۱۵ سال اخیر بنگریم تا بتوانیم بر آنچه مثبت بوده بیافزاییم و آنچه مثبت نبوده را اصلاح کنیم. اجازه دهید با اراده ای مجدد برای آینده ای با حقوق برابر، فرصت های مساوی، و پیشرفت برای همه اقدام کنیم.

منبع : مهر

دستکش‌های سوراخ خطرناک‌تر از نداشتن دستکش است

مدیر — Sun, 07 Mar 2010 08:33:25 +0000

یک متخصص بیماری‌های پوست و مو با بیان این که اگزما از عوارض تماس‌های مکرر و طولانی مدت با شوینده‌ها در ایام خانه تکانی است، گفت: دستکش‌های دو لایه (لایه داخلی‌ کتان) مناسب‌ترین وسیله برای پیشگیری از عوارض پوستی شوینده‌هاست.

دکتر سید مسعود داوودی ، با بیان این که از ویژگی‌های ماه‌های پایانی سال، استفاده طولانی مدت و مکرر از شوینده‌ها و سفیدکننده‌هاست، اگزمای پوستی با علائم قرمزی، التهاب، خارش و پوسته‌ریزی را از عوارض تماس با این محلول‌ها برشمرد و افزود: در این ایام مراجعه به متخصصان پوست و مو برای درمان اگزمای پوستی افزایش می‌یابد.

وی تماس با گرد وغبار دیوار و وسایل را عاملی برای تشدید اگزماهای پوستی عنوان کرد و یادآور شد: در نتیجه زخمی شدن پوست احتمال بروز عفونت آن افزایش می‌یابد.

این عضو هیات علمی دانشگاه با بیان این که میزان و شدت بروز عوارض بر حسب طول مدت تماس، غلظت ماده پاک‌کننده و حتی نوع پوست افراد متفاوت است، افزود: عوارض در افرادی با پوست‌های حساس‌تر بیشتر است.

دکتر داوودی از عوارض گاز کلر متصاعد شده از وایتکس (آب ژاول) را سوختگی‌های پوستی و بثورات جلدی به دلیل آکنه دانست و گفت: بهترین شیوه برای پیشگیری از عوارض پوستی ناشی از محلول‌های شوینده و پاک‌کننده، استفاده از دستکش‌های پلاستیکی دو لایه یا استفاده همزمان از دو دستکش نخی و پلاستیکی است.

وی ورود آب به داخل دستکش را (از طریق ایجاد سوراخ) عاملی برای بروز ضایعات پوستی عنوان کرد و افزود: ضرر ناشی از نفوذ رطوبت و مواد شوینده و پاک کننده به داخل دستکش آسیب دیده به مراتب بیشتر از استفاده نکردن از دستکش است.

این متخصص بیماری‌های پوست و مو با بیان این که در مراحل ابتدایی می‌توان با چرب نگهداشتن پوست از بروز عوارض کاست، گفت: مواد شوینده و پاک کننده چون آب ژاول (وایتکس)، جوهر نمک و وسایلی مانند سیم ظرف شویی و برس همگی از موارد آسیب رسان به پوست دست به شمار می‌آیند.

منبع : ایسنا